چرا ایران بدون این قدرت، همیشه زیر فشار میماند؟ / وقتی استقلال، هزینه دارد اما جایگزین ندارد
به گزارش همشهری آنلاین، بهنام صدقی، روزنامهنگار: در طول دهههای اخیر، فشارهای بیرونی از سوی قدرتهای فرامنطقهای، تهدیدات اقتصادی و نظامی، جنگهای نیابتی و کمپینهای رسانهای، کشور را در معرض آسیب قرار دادهاند. اما واقعیت این است که ایران قوی، کشوری است که درد زایمان استقلال خود را تجربه میکند، زایمانی که شاید با دشواریها و تلخیهای فراوان همراه باشد، اما نتیجهاش کشوری استوار، مقتدر و بازدارنده در قلب خاورمیانه و جهان اسلام است و خواهد بود. در این مسیر، یکی از کلیدیترین ابزارها برای تضمین امنیت ملی و حفظ تمامیت ارضی کشور، مجهز شدن به توان هستهای واقعی و بازدارنده است. این مسئله فراتر از سیاستهای روزمره و توافقات دیپلماتیک موقتی است و ریشه در تجربه تاریخی و واقعیتهای ژئوپلیتیکی منطقه دارد.
تجربه جهانی نشان داده است که کشورهایی که قدرت هستهای دارند، کمتر تحت تهدید قرار میگیرند. آنها قادرند سیاستهای خود را مستقل از فشارهای خارجی پیگیری کنند و از ابزار دیپلماسی با دست باز استفاده کنند. ایران اگر بخواهد استقلال و امنیت خود را تضمین کند، نمیتواند صرفا به گفتار و توافقهای موقت اعتماد کند، بلکه نیازمند قدرت بازدارنده واقعی است. بازدارندگی هستهای ایران نه یک تهدید برای جهان، بلکه یک ابزار دفاع از ملت و سرزمین است. این بازدارندگی به دشمنان بالقوه پیام میدهد: «هرگونه تعرض به ایران، هزینهای غیرقابل جبران خواهد داشت». این پیام، درست همان چیزی است که کشورهای قدرتمند جهان از آن بهره بردهاند و توانستهاند از امنیت خود محافظت کنند.
توان هستهای ایران، قدرت دیپلماتیک را نیز تقویت میکند. کشورهایی که توان واقعی هستهای دارند، در میز مذاکرات بینالمللی دست برتر را دارند. آنها کمتر مجبور به پذیرش شروط یکطرفه و تحمیلی میشوند. ایران با داشتن چنین ظرفیت بازدارندهای، قادر است سیاست خارجی مستقل و مقتدر داشته باشد و از فشارهای بینالمللی بکاهد. دیپلماسی بدون بازدارندگی، دیپلماسی ضعیف است. تاریخ نشان داده است که کشورهایی که فاقد قدرت دفاعی واقعی هستند، ناچارند به مصالحههای تحمیلی تن دهند، منابع و منافع ملی خود را محدود کنند و استقلال تصمیمگیری خود را فدای آرامش موقت کنند. ایران امروز حرفها برای گفتن دارد و اگر بخواهد در جهان امروز بیشتر از اینها حرفی برای گفتن داشته باشد، نیازمند دیپلماسی با دست پر و پشتوانه واقعی است.
توان هستهای تنها بازدارندگی نظامی نیست، این نمادی از استقلال علمی و خوداتکایی کشور است. ایران با پیشرفت در فناوری هستهای نشان میدهد که میتواند بدون اتکا به دیگران، مسیر توسعه و قدرت ملی خود را دنبال کند. این پیام به نسلهای آینده است: «ما خودمان امنیت، رفاه و اقتدار خود را میسازیم». توانمندی هستهای، نتیجه دههها تلاش دانشمندان ایرانی است. مردانی و زنانی که در شرایط سخت و تحت فشارهای بینالمللی، با شجاعت و هوشمندی، مسیر علم و فناوری هستهای را پیش بردهاند. آنها نشان دادند که ایران میتواند در اوج تهدیدها و تحریمها، مستقل و مقتدر باقی بماند.
مجهز شدن به این مهم، زایمانی دردناک است. هزینههای سیاسی، اقتصادی و امنیتی دارد. فشارهای بینالمللی، تهدید به تحریمهای شدید، تبلیغات منفی و تلاش برای محدود کردن برنامه هستهای، همه بخشی از این درد هستند. اما این درد، در برابر ضرورت حفظ امنیت ملی و استقلال کشور، ناچیز است. هر اقدامی که ایران برای بازدارندگی واقعی انجام ندهد، باعث میشود کشور در برابر تهدیدات خارجی آسیبپذیر باقی بماند. کشورهای تهدیدکننده و قدرتمند، ضعف را تشخیص میدهند و از آن بهرهبرداری میکنند. تجربه تاریخ معاصر نشان داده است که ضعف دفاعی، همیشه با هزینههای جبرانناپذیر همراه بوده است.
مجهز شدن ایران به توان هستهای، پیام روشنی به منطقه و جهان دارد. ایران کشوری مستقل و مقتدر است که منافع خود را به هر قیمتی حفظ میکند. این پیام، تنها برای دشمنان نیست، بلکه برای دوستان و همسایگان نیز روشن میکند که ایران آماده همکاری مبتنی بر احترام متقابل است، نه تحت فشار و تهدید. قدرت هستهای ایران، ابزاری بازدارنده و نماد عزت ملی است. این قدرت، نشان میدهد که ایران نه فقط به فکر بقای خود است، بلکه به فکر آیندهای پایدار، امن و مقتدر برای نسلهای بعدی نیز هست. ایران قوی، کشوری است که توان علمی، استراتژیک و نظامی خود را در راستای حفظ امنیت و اقتدار ملی به کار میگیرد.
ختم کلام، زایمان ایران قوی، یک فرآیند پر درد و پرهزینه است. اما نتیجه آن، کشوری استوار، مستقل و بازدارنده خواهد بود. مجهز شدن ایران به این توان، بخش مهمی از این زایمان است و بدون آن، کمتر میتواند جایگاه عزتمند و مقتدر خود را در جهان امروز داشته باشد. این زایمان، تجسم اراده ملت ایران و شجاعت دانشمندان و رهبر شهید کشور است. آنان که در مسیر علم و فناوری هستهای قدم گذاشتهاند، نهتنها برای امروز، بلکه برای آینده ایران تلاش کردهاند. این تلاش، نشاندهنده عزم ملی برای ساختن ایران قوی و بازدارنده است.
