یک نیمه پرسپولیس، یک نیمه گلگهر
به گزارش ایده روز، وقتی همه مدعیان لیگ، هفته اول را با پیروزیهای قاطع پشتسر گذاشتند، فشار روی پرسپولیس بیشتر شد؛ از این جهت که سرمربی جدید این تیم هنوز اعتماد بخش بزرگی از هواداران و پیشکسوتان را نداشت. اگر در برابر شمسآذر میلغزید، کار تارتار تمام بود. شانسی که تارتار آورد، این بود که پرسپولیس خیلی زود به گل و ۲گل رسید وگرنه داستان استیلی برایش تکرار میشد.
وقتی در چنین مسابقهای به این حساسی، پیروز میشوی و افرادی را که دنبال نتیجه نگرفتن تو هستند، بهطور موقت ناامید میکنی، چرا با دست خودت برای خودت حاشیه میسازی؟ دلیل بازی ندادن به اورونوف که باعث قهر کردنش شد، چیست؟ یکی از بهترین بازیکنان خارجی دو دهه اخیر را چرا نباید بازی بدهی؟ وقتی اورونوف مصدوم نیست، کدام مربی عاقل در جهان او را میچسباند روی نیمکت؟ مگر میتوانی آسانی را داشته باشی ولی بازی ندهی؟ بهترین مربی جهان میتواند بگوید مسی را میگذارم روی نیمکت، چون تیم برایم مهمتر است؟ یا چون کم میدود؟ در همین نیمه دوم، بیفوما که بازی تماشاگرپسندی داشت ارائه میداد، کاملا از پا افتاده بود. از دقیقه ۶۰ که تعویضها را شروع کردی، داشت برای خودش قدم میزد و نفس کشیدن برایش سخت شده بود. ۱۰دقیقه بعد به بهانهای خودش را به مصدومیت زد تا تعویض شود. به دلیل تاخیر در خروج از زمین، یک دقیقه، پرسپولیس را ۱۰نفره کرد و طبق قوانین جدید فیفا بازیکن جانشینش یک دقیقه بیرون ماند. اورونوف نمیتوانست به جای او به زمین برود؟ وحید هاشمیان هم پارسال همین لجبازیها را میکرد که از چشم هواداران افتاد.
اگر فوتبال ما همه چیزش روی حساب و کتاب بود و باشگاهها نیاز به درآمدزایی داشتند، یک مربی نمیتوانست ستاره تیمش را کنار بگذارد. چون تماشاگر و اسپانسر برایش هزینه کرده است. مربی وقتی میخواهد به دیگران بفهماند که تاکتیک بلد است و روی همه امور باشگاه و تیم تاثیرگذار است، به خودزنی میافتد. مورینیو در هر تیمی که بوده، طوری رفتار کرده تا بزرگترین ستاره تیمش، خودش باشد. رفتارش با ستارههایی مثل کریستیانو رونالدو و کاسیاس و دیگران در راستای این بود که نگویند این رونالدو بود که کار را برایش درآورد.
شما اول برادریات را ثابت کن؛ اول بگذار چند هفته بگذرد و چند بازی را قاطعانه ببر؛ فوتبال هجومی مورد پسند هواداران را ارائه بده؛ به ۳مدعی دیگر قهرمانی نباز… بعد بیا اورونوف و نیازمند و بهترین بازیکنان تیم را بگذار کنار.
کمتر کسی به یاد دارد پرسپولیس ترکیبی به این کاملی بسته باشد. چند فصل درویش فریب فدراسیون را میخورد و سقف بودجه را رعایت میکرد ولی دیگر باشگاهها رعایت نمیکردند و در نهایت از سوی فدراسیون بخشیده میشدند. امسال پول بود و پنجره استقلال بسته بود و پرسپولیس هر بازیکنی را که تارتار خواست، جذب کرد. عمق ترکیب هیچ تیمی اینقدر نیست که در هر پست، چند بازیکن خوب داشته باشد. همین الان برای خودت حاشیه نساز آقای تارتار. مشکل اورونوف را در خلوت حل کن و در انظار عمومی هم به آن دامن نزن. بازیکنان خوب زیادی را که داری، مدیریت کن. بهترین بازی را از آنها بگیر. گاهی دلبوسکه بودن، بیشتر از مورینیو و گواردیولا بودن به کار تیم و رختکن میآید.
– پرسپولیس نیمه اول پرسپولیسی بازی کرد و نیمه دوم تبدیل شد به گلگهر سیرجان.
– پیام نیازمند که فصل پیش در بازیسازی شرکت داشت و پاسهای زیادی از همبازیانش دریافت میکرد، در تیم تارتار به دروازهبانی تبدیل شد که توپ بلند ارسال میکند و بهاصطلاح، میکشد زیر توپ.
– با جدایی پورعلیگنجی و میلاد محمدی و نیمکتنشینی ابرقویی، آمار پاسهای رو به عقب پرسپولیس تا حد زیادی پایین آمد و آن چرخه باطل از بین رفت.
– چرا پرسپولیس اینقدر کرنر میدهد؟ زمان دروازهبانی گندوز، بیشتر این کرنرها گل میشد. اصلا کرنر، یکی از مهمترین راه های رسیدن به گل در لیگ ایران است.
– بیشتر خریدهای جدید خوب بودند؛ محبی که هم گل زد، هم دریبل و هم در کارهای دفاعی شرکت کرد و روی ۲کرنر هم عملکرد دفاعی خوب داشت.
– علیپور خیلی بچه خوبی است. خیلی برای پرسپولیس گل زده و بهزودی بهترین گلزن تاریخ میشود. اما او چرا پیشرفت نمیکند؟ چرا هر جا که توپ میفرستند، علیپور نیست؟ چرا پاسهایش به مقصد نمیرسد؟ چرا دوندگیاش منجر به بازپسگیری توپ نمیشود؟ پوریا شهرآبادی جوان و بیتجربه که اولین بازیاش را برای پرسپولیس انجام میداد، در نیم ساعت، بیشتر از چند بازی نود دقیقهای علیپور حرکات تاثیرگذار داشت. آن هم در حالی که تارتار تصمیم گرفته بود نیمه دوم را کاملا گلگهری و پارسجنوبیای بازی کند و بیشتر به دفاع مشغول شود و بازی را در نیمه زمین حریف ممنوع اعلام کند.
