آموزش هست، پرورش کجاست؟!
فضای بلاتکلیف نشاط در مدارس، مخصوصاً در شهر‌های کوچک و روستاها، دروازه ورود به افسردگی، انزوا، درس‌گریزی و فرار از خانه است. اینها از محصولات غیرقابل‌انکار فضای حزن‌آلود مراکز آموزشی هستند.
بی‌تردید با چاپ و تکثیر پیک شادی نمی‌توان نشاط را به مدارس آورد.
باید خانه و مدرسه، به‌عنوان دو رکن پرورشی، در کنار هم حرکت کنند و اجازه ندهند نشاط کاذب و ضوابط مغایر با مبانی معنوی و اصول اخلاقی، پرده‌ای سیاه بر اصول مترقی اسلام بکشند.
اسلام و مخصوصاً مکتب مترقی تشیع، فاصله‌ای عقلی و منطقی میان ارزش‌های معنوی و باور‌های پوچ شیطانی کشیده و والدین را به رعایت آنها موظف کرده‌است. ورزش و تفریحات سالم در اصول و باور‌های ما به شدت مورد توجه و سفارش ائمه اطهار بوده‌اند. در این رهگذر، برای نشان دادن این اهمیت باید گفته شود که شرط‌بندی و بردوباخت، به‌لحاظ شمول جنبه قمار در معیار‌های دینی، فقط در ارتباط با اسب‌دوانی و تیراندازی، به‌خاطر دفاع از کشور و حوزه رزم، مجاز شمرده می‌شود. در تقویم ارزش‌های دینی ما، روز‌های شاد و اعیاد بسیار بیشتر از ایام سوگواری و حتی چند برابر آنها هستند.
نوروز، به مناسبت آغاز سال و تجدید حیات طبیعت، سرآغاز ایام شادی است. علمای شیعه رفتار‌ها و وظایف خاصی را برای ما تبیین نموده‌اند.
سپس هرکدام از اعیاد، مثل فطر، غدیر و قربان، در جای خود، با نشاط و شادمانی همراه‌اند و در این روز‌ها بر شادی تأکید خاصی شده‌است.
تأکید بر دید و بازدید‌های فامیلی و ملاقات‌های دوستانه، همه و همه، اشاره به احیا و تقویت روابط عاطفی (صله‌رحم) دارند و برای آن پاداش‌های دنیوی و اخروی در نظر گرفته‌اند.
ایجاد و تقویت هنر‌های نمایشی نشاط‌انگیز در مدارس، با مدیریت و اجرای مربیان خبره و امین و آموزش و تمرین ورزش‌های گروهی متنوع، از جمله راهکار‌های ایجاد نشاط هستند.
مسابقات علمی و کاربردی در علوم و تکنیک‌های روز، مسابقات رباتیک و امثال آنها می‌توانند در ایجاد فضای نشاط در مدارس مفید واقع شوند.
ایجاد تیم‌های ورزشی در کلاس‌های مختلف و برگزاری رقابت بین نوجوانان و جوانان می‌تواند روحیه شادمانی را بین فرزندان جامعه گسترش دهد. خمودگی، بستر مناسبی برای گرایش و ورود به اعتیاد است. درس‌گریزی و خانواده‌ستیزی که به انزوا منجر می‌شوند، از نتایج اصلی و مشخص افسردگی هستند.
تا دیرتر از این نشده و فساد و افسردگی عمیق‌تر از شرایط موجود به جان نسل‌های آینده‌ساز ما نیفتاده‌است، خانواده‌ها باید به جای معطوف داشتن عواطف و سرمایه‌های خود به مسیر‌های نامناسب و زیان‌بار، مثل پر کردن اوقات و احساسات خود با حیوانات، اقدامات مناسبی انجام دهند. صدالبته، محبت و شفقت به حیوانات، به عنوان بندگان خداوند، تفاوت اساسی با قبول برخی از جانوران به عنوان جایگزین فرزند دارد. افراط در بعضی از کنش‌ها و رفتار‌های جایگزین نیز موجب کاهش چشمگیر فرزندآوری و تداوم نسل‌ها خواهد شد.
نظام آموزشی ما توجهی افراطی به آموزش دارد و به پرورش، در حد لازم، وقعی نمی‌نهد. از همین جهت، اکثریت فرزندان ما تک‌بعدی هستند و ذهنی آماده برای پذیرش و نگهداری محفوظات قرن‌ها پیش دارند. افراط در انتقال آموزه‌های دینی به کودکان و نوجوانان موجب تولید دین‌ستیزی در آنها می‌شود. در تبیین محتوای کتب درسی و تولید سرگرمی برای نسل‌های آینده باید از کارشناسان تربیت دینی، در کنار روان‌شناسان و صاحب‌نظران مذهبی، بهره گرفت.
در تولید اقلام سرگرمی برای نوجوانان، از فیلم و کارتون گرفته تا اسباب‌بازی‌های سرگرم‌کننده و انواع و اقسام آنها، باید از صاحب‌نظران متخصص بهره گرفت.
امروز نظام تربیتی صهیونیستی تمام تلاش و انرژی مادی و معنوی خود را به کار گرفته است تا مانع از توسعه و گسترش علوم و تکنیک‌های روزآمد شود.
