در انتظار معجزه قرن
کنجکاوی خبرنگاران خارجی را تعقیب میکنم. باور میکنند که مردم با اعتماد به نفس منتقم خون رهبر شدهاند. کمی در اطرافشان میچرخم. خبرنگار CNN این مراسم را نمایشی از قدرت سیاسی منطقه تفسیر میکند.
“Kill tramp”
این تابلو بیش از همه مشاهده میشود؛ دستنوشتههایی خودجوش که فضای مراسم را تحتالشعاع قرار داده. آیا قرار است این شعار تحقق یابد؟ چگونه؟
برمیگردم به سیل خروشان مردم از میدان امام حسین تا آزادی که رود نیل را میماند. رودی که رمز عبورش در اختیار پیروان موسی کلیمالله است و تاکنون بنیاسرائیل محروم بودند. اسرائیل از سال ۱۹۵۶ در رؤیای تحقق “استراتژی نیل تا فرات” است، اما دریغ از تحقق این استراتژی توخالی. رهبر شهید قبل از عروج رمز عبور از نیل را یادمان داده بود.
پس چرا نمیرسد؟ میلیونها نفر چشم انتظار کاروانی هستند با پیامی حساب شده «باید برخاست»
رهبر شهید ۳۷ سال جلوتر از بقیه به مردم میگفت؛ بیایید. نگفت؛ بروید. شهادت او و خانوادهاش گواه بر این است.
نگرانی در نگاه میلیونی مردم موج میزند؛ پس کجاست این کاروان؟ ناگهان یک تریلی با تزئین معماری اسلامی وارد خیابان آزادی میشود. خودش است. ملت هجوم میآورد و کسی جلودارشان نیست. کاروان میلیمتری سمت میدان آزادی حرکت میکند. همه نجوا میکنند؛
ای کاروان …. آهسته رو، کآرام جانم میرود
وآن دل که با خود داشتم ، با دلسِتانم میرود
….. و کاروان با مردم همراه میشود تا میدان آزادی. چه عظمتی پیدا کرده این میدان. عجب ظهریست امروز، چیزی شبیه ظهر عاشورا. شدت گرما رنگ باخته.
کاروان در آغوش مردم دلنوازی میکند، اما باید اینجا را ترک کند و به راه خود ادامه دهد.
مردم در جمکران چشمانتظارند. چهارشنبه نوبت به کربلا میرسد. چه کربلایی خواهد شد. جای بیبی زینب خالیست که ببیند پیامش ازکربلا پس از ۱۵ قرن چه میکند.
