«لباس شخصی» بالاخره از توقیف درمیآید
به گزارش ایده روز در حالی که خبرهای غیررسمی (به گفته روابط عمومی فیلم) از رفع توقیف این اثر حکایت دارند، گزارشها نشان میدهد که «لباس شخصی» به زودی راهی پرده نقرهای سینماهای کشور خواهد شد.
نگاهی به داستان و ساختار «لباس شخصی»
این فیلم که محصول سازمان هنری رسانهای اوج است، نخستین تجربه بلند سینمایی امیرعباس ربیعی محسوب میشود؛ کارگردانی که بعدها با فیلمهای دیگری همچون «ضد» خود را در سینمای سیاسی و تاریخی تثبیت کرد. «لباس شخصی» با تهیهکنندگی حبیب والینژاد، روایتی ملتهب از وقایع تاریخی دهه ۶۰ است.
در خلاصه داستان این فیلم که با شعار تبلیغاتی «به لباس شخصیها بیشتر شک کن…» اکران شد، آمده است: «یاسر ۲۸ ساله که جذب سپاه شده است، در جریان بمبارانهای تهران فرزند خود را از دست میدهد و این حادثه او را بر آن میدارد تا رد خیانت را در یکی از گروهکهای ضد انقلاب (حزب توده) جستوجو کند.»
بازیگران این اثر که ترکیبی از چهرههای شناختهشده و بازیگران تئاتر هستند، شامل مهدی نصرتی (در نقش یاسر)، توماج دانشبهزادی (در نقش حنیف)، کیوان محمودنژاد (در نقش مهدی پرتوی) و هنرمندانی، چون مجید پتکی، میلاد افواج و عماد درویشی است. پخش این فیلم بر عهده دفتر پخش بهمن سبز خواهد بود.
مسیر پر پیچوخم توقیف؛ از تکذیب تا اعتراف
ماجرای توقیف فیلم لباس شخصی، یکی از پروندههای مبهم سینمای ایران در سالهای اخیر است. برخلاف شفافیت رسانهای در بسیاری از پروژهها، روند متوقف شدن نمایش عمومی این فیلم هرگز به صورت رسمی و با دلایل مشخص اعلام نشد. نکته قابل تأمل در این پرونده، روایتهای متناقض مدیران و سازندگان در طول هفت سال گذشته است. در مردادماه ۱۳۹۹، امیرعباس ربیعی در گفتوگو با رسانهها، شایعات پیرامون توقیف این اثر توسط نهادهای بالادستی را قویاً تکذیب کرد و مدعی شد که فیلم هیچ مشکلی برای اکران عمومی ندارد. اما این ادعا دیری نپایید؛ چرا که در آبان ۱۴۰۰، احسان محمدحسنی، رئیس وقت سازمان اوج (سرمایهگذار فیلم)، در یک نشست خبری صراحتاً از بنبست ایجاد شده برای دو فیلم «لباس شخصی» و «مصلحت» سخن گفت و تأیید کرد که این آثار در لیست فیلمهای توقیفی قرار دارند.
«لباس شخصی»؛ آزمونی برای سینمای سیاسی
اکنون که خبر اکران لباس شخصی پس از هفت سال تأیید شده است، نگاهها به سمت کیفیت و بازخورد مخاطبان جلب شده است. این فیلم به عنوان یک اثر سیاسی-تاریخی، در زمان اکران خود در جشنواره فجر، واکنشهای مختلفی را برانگیخت. باید دید که آیا نسخه نهایی اکران شده با نسخه جشنوارهای تفاوت دارد یا خیر، و اینکه آیا پس از گذشت هفت سال، «لباس شخصی» میتواند در گیشه و نزد منتقدان، جایگاه خود را به عنوان یک فیلم سیاسی موفق تثبیت کند یا همچنان در سایه حواشی توقیف باقی خواهد ماند. با توجه به حساسیتهای موجود در سینمای ایران پیرامون فیلمهای تاریخی و سیاسی، اکران این اثر میتواند آغازگر موج جدیدی از نقد و بررسی درباره روایتهای سینمایی از تاریخ معاصر باشد.
