پپ گواردیولا و رؤیای رستاخیز آتزوری؛ تیکیتاکا نسخه شفابخش ایتالیا است؟
نامی بزرگتر از همیشه
ایتالیا برای رهایی از سیاهترین دوران خود به هر ریسمانی چنگ میزند. اما اینبار حساب شدهتر عمل میکنند و سراغ نامی بسیار بزرگ و اسطورهای رفتهاند: پپ گواردیولا. سرمربی پرافتخار اسپانیایی که گفته میشود یکی از گزینههای اصلی هدایت تیم ملی ایتالیا است و حتی گزارشهایی منتشر شده که او برای این چالش احتمالی یادگیری زبان ایتالیایی را نیز آغاز کرده است. اگر این انتقال نهایی شود بدون شک یکی از مهمترین اتفاقات سالهای اخیر فوتبال ملی خواهد بود.
آیا گواردیولا همان مردی است که میتواند ایتالیا را از این بحران تاریخی خارج کند؟
هویت متفاوت فوتبال ایتالیا
بدون تردید، کارنامه پپ نیازی به معرفی ندارد. او با بارسلونا، بایرن مونیخ و منچسترسیتی تقریباً همه جامهای ممکن را فتح کرده و سبک بازی مبتنی بر مالکیت توپ و پاسهای کوتاه یا همان تیکیتاکا را به یکی از موفقترین فلسفههای فوتبال مدرن تبدیل کرده است. تیمهای گواردیولا معمولاً مالکیت توپ را در اختیار دارند، ریتم بازی را کنترل میکنند و حریف را با پاسهای متوالی خسته میکنند.
اما فوتبال ایتالیا همیشه هویتی متفاوت داشته است.
وقتی نام آتزوری به میان میآید بسیاری به یاد دفاع مستحکم، تاکتیکهای دقیق، ضدحملههای مرگبار و فوتبال نتیجهگرا میافتند. از نسل پائولو مالدینی و فرانکو بارزی گرفته تا فابیو کاناوارو فوتبال ایتالیا بیشتر با سازمان دفاعی و هوش تاکتیکی شناخته شده تا مالکیت ۷۰ درصدی توپ.
همین تفاوت باعث شده درباره موفقیت احتمالی گواردیولا در تیم ملی ایتالیا اختلاف نظر وجود داشته باشد.
تردید درباره سیستم پیچیده پپ
فوتبال ملی ایتالیا فرصت کافی برای پیاده کردن سیستم پیچیده پپ را خواهد داشت یا خیر موضوعی است که به مرور زمان مشخص میشود. او در باشگاههایش هر روز با بازیکنان تمرین میکند، اما در تیم ملی تنها چند اردو و چند جلسه تمرینی در اختیار خواهد داشت. اجرای دقیق تیکیتاکا در چنین شرایطی کار سادهای نیست.
البته همین تغییر همان چیزی است که ایتالیا به آن نیاز دارد. آتزوری سالهاست با تکیه بر همان سبک سنتی نتوانسته به جام جهانی برسد و شاید وقت آن رسیده باشد که فلسفهای تازه وارد فوتبال این کشور شود. گواردیولا میتواند نسل جدیدی از بازیکنان ایتالیا را به فوتبالی مبتنی بر مالکیت، پرس شدید و گردش سریع توپ عادت دهد، فوتبالی که امروز بسیاری از قدرتهای جهان با آن به موفقیت رسیدهاند.
البته نباید فراموش کرد که خود پپ نیز در طول سالهای اخیر انعطافپذیرتر شده است. تیم منچسترسیتی او دیگر نسخه خالص بارسلونای سال ۲۰۱۱ نیست. گواردیولا نشان داده میتواند سبک بازی خود را با ویژگیهای بازیکنانش تطبیق دهد و شاید اگر هدایت ایتالیا را بر عهده بگیرد نسخهای متفاوت از تیکیتاکا را ارائه کند، نسخهای که با روح فوتبال ایتالیا سازگارتر باشد.
اگر حضور پپ در آتزوری نهایی شود یکی از بزرگترین اتفاقات دنیای فوتبال رقم خواهد خورد. کشوری که سه دوره متوالی جام جهانی را از دست داده دیگر به تغییرات کوچک نیاز ندارد. ایتالیا به یک رستاخیز واقعی احتیاج دارد.
اینکه گواردیولا بتواند معمار این رستاخیز باشد یا نه واقعا مشخص نیست. گواردیولا در حال پذیرفتن بزرگترین ریسک دوران فوتبالش است. شاید این ریسک یک دوره باشکوه دیگر مربی گری برای او رقم بزند.
