چرا مصر نمی‌تواند جانب هیچ طرفی را بگیرد؟
به گزارش خبرفوری به نقل از میدل ایست آی، در نگاه نویسنده، مصر در موقعیتی بسیار شکننده قرار دارد: از یک سو وابستگی شدید اقتصادی به متحدان عرب خلیج فارس دارد و از سوی دیگر، با پیامدهای مستقیم جنگ ایران از جمله افزایش قیمت انرژی، اختلال در تجارت دریایی و فشار بر کانال سوئز مواجه است. این وضعیت باعث شده که هرگونه جانبداری آشکار، می‌تواند برای اقتصاد آسیب‌پذیر مصر پرهزینه باشد.
سیاست رسمی دولت مصر در دوره ریاست‌جمهوری ال‌سیسی بر «کاهش تنش و جلوگیری از گسترش جنگ» متمرکز است. قاهره ترجیح می‌دهد نقش میانجی یا بازیگر پشت‌صحنه را ایفا کند، نه یک طرف درگیری. این رویکرد با هدف حفظ ثبات اقتصادی و جلوگیری از افزایش بیشتر تورم و بحران ارزی اتخاذ شده است.
بیشتر بخوانید:
مردی که با جنگ ایران ثروتمندترین مرد آسیا شد | گوتام آدانی کیست؟
رجب طیب اردوغان جا زد؟ | تلگراف گزارش تهدید اردوغان به حمله به اسرائیل را حذف کرد!
با این حال، مقاله تأکید می‌کند که این بی‌طرفی فعالانه، همیشه قابل حفظ نیست. کشورهای عربی خلیج فارس ایران را تهدید می‌دانند، در حالی که مصر بیشتر بر هزینه‌های اقتصادی و پیامدهای بی‌ثباتی تمرکز دارد. همین تفاوت نگاه، اختلافاتی پنهان اما مهم میان قاهره و برخی پایتخت‌های خلیج فارس ایجاد کرده است.
یکی از نگرانی‌های اصلی مصر، پیامدهای جنگ بر تجارت جهانی و به‌ویژه بر مسیرهای حیاتی مانند کانال سوئز است. افزایش قیمت انرژی، اختلال در حمل‌ونقل دریایی و کاهش گردشگری، فشار زیادی بر اقتصاد مصر وارد کرده است. همچنین کاهش ارزش پول ملی و افزایش هزینه واردات، وضعیت معیشتی را برای شهروندان دشوارتر کرده است.
از دید نویسنده، مصر در واقع در حال مدیریت یک «معادله چندجانبه خطرناک» است: باید هم روابط خود با آمریکا و کشورهای خلیج فارس را حفظ کند، هم از درگیری مستقیم با ایران یا اسرائیل اجتناب کند، و هم از فروپاشی اقتصادی جلوگیری کند. این وضعیت باعث شده سیاست خارجی مصر بیش از گذشته عمل‌گرایانه و محتاطانه باشد.
در سطح منطقه‌ای نیز نگرانی‌هایی درباره تغییر توازن قدرت وجود دارد. برخی تحلیلگران مصری نگران‌اند نفوذ اسرائیل در منطقه افزایش یابد؛ موضوعی که می‌تواند نظم امنیتی جدیدی ایجاد کند و جایگاه کشورهای عربی را تحت تأثیر قرار دهد.
در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که مصر نه توان و نه تمایل ورود به جنگ ایران را دارد، اما در عین حال نمی‌تواند کاملا از پیامدهای آن فاصله بگیرد. این کشور در موقعیتی قرار گرفته که هر تصمیمی چه سکوت، چه میانجی‌گری، چه جانبداری محدود می‌تواند هزینه‌های اقتصادی یا سیاسی به همراه داشته باشد.
به این ترتیب، مصر نمونه‌ای از کشورهایی است که در یک جنگ منطقه‌ای بزرگ، نه بازیگر اصلی، بلکه «طرفی ناگزیر از تحمل پیامدها» هستند؛ وضعیتی که آن را مجبور به ادامه سیاست بی‌طرفی شکننده و کنترل‌شده می‌کند.