از روی کین آنها تا مایلی کهن خودمان!

ایده روز – در فوتبالبعضی بازیکنان با بازنشستگی از هیاهو فاصله می‌گیرند و ترجیح می‌دهند آرام‌تر زندگی کنند، اما روی کین هرگز چنین شخصیتی نداشت. کاپیتان افسانه‌ای تیم ملی ایرلند و باشگاه منچستریونایتد همان مردی است که در دوران بازی با تکل‌های خشن، شخصیت آتشین و رفتار بی‌پروا شناخته می‌شد و حالا همان ویژگی‌ها را به دنیای کارشناسی فوتبال آورده است. تفاوت فقط این است که این بار به جای تکل روی ساق پای حریف با جملات تند و بی‌رحمانه به سراغ سوژه‌هایش می‌رود.
روی کین سال‌هاست که به عنوان کارشناس فوتبال فعالیت می‌کند، اما کمتر کسی او را در حال تعریف و تمجید دیده است. او نمونه کامل یک منتقد است، کسی که همیشه به دنبال پیدا کردن ایرادهاست و معتقد است اگر قرار باشد همه چیز را خوب ببینیم دیگر نیازی به تحلیل نیست. تعریف‌های او آن‌قدر نادر است که وقتی از بازیکنی تمجید می‌کند همان تعریف برای آن بازیکن ارزشی دوچندان پیدا می‌کند. در مقابل انتقادهایش گاهی آن‌قدر تند و گزنده هستند که روز‌ها تیتر رسانه‌ها می‌شوند.
این روحیه از دوران بازی نیز همراه او بود. روی کین هیچ‌گاه اهل تعارف نبود، چه با هم‌تیمی‌هایش، چه با مربیان و چه با رقبایش. او همیشه معتقد بود فوتبال جای نازک‌نارنجی بودن نیست و هر کسی که وارد زمین می‌شود باید مسئولیت عملکردش را بپذیرد. شاید همین نگاه باعث شده امروز هم بسیاری از فوتبال‌دوستان او را دوست داشته باشند و بسیاری دیگر از شنیدن نامش احساس نگرانی کنند، چون می‌دانند ممکن است نفر بعدی که زیر تیغ انتقاد او می‌رود بازیکن یا مربی محبوبشان باشد.
جدیدترین جنجال روی کین پس از دیدار انگلیس و نروژ رقم خورد. آلف اینگه هالند، پدر ارلینگ هالند و از بازیکنان سرشناس سابق فوتبال نروژ که سال‌ها در لیگ برتر انگلیس بازی کرده بود، پس از مسابقه گفت تنها دو نفر عملکرد خوبی داشتند؛ جود بلینگام و داور مسابقه. این جمله کنایه‌ای آشکار به قضاوت داور بود، قضاوتی که از نگاه بسیاری بحث‌برانگیز محسوب می‌شد.
اما روی کین مثل همیشه پاسخی آرام نداد. او با لحنی تند گفت آلف هالند به دلیل اینکه هنگام تماشای مسابقات مشروبات الکلی مصرف می‌کند نمی‌تواند بازی را درست ببیند و تحلیل درستی ارائه دهد. همین جمله کافی بود تا بار دیگر رسانه‌ها به سراغ روی کین بروند و نام او به یکی از سوژه‌های اصلی فوتبال اروپا تبدیل شود. این دقیقاً همان شخصیتی است که سال‌هاست از او می‌شناسیم، فردی که حتی اگر نظرش جنجال به پا کند حاضر نیست برای خوشایند دیگران از بیان آن صرف‌نظر کند.
نکته جالب اینجاست که فوتبال ایران هم شخصیت‌هایی شبیه روی کین کم ندارد. حسن روشن سال‌هاست بدون ملاحظه از مدیران، مربیان و بازیکنان انتقاد می‌کند. نادر فریادشیران نیز بار‌ها با اظهارنظر‌های تند خود خبرساز شده است. اما شاید نزدیک‌ترین نمونه به روی کین، محمد مایلی‌کهن باشد، مربی‌ای که همیشه بی‌پرده صحبت کرده، کمتر اهل تعریف و تمجید بوده و تقریباً در هر دوره‌ای با بخشی از فوتبال ایران وارد چالش شده است.
به هرحال روی کین بیشتر به دنبال جنجال‌آفرینی است تا تحلیل فنی.
البته نمی‌توان انکار کرد که روی کین یکی از متفاوت‌ترین کارشناسان فوتبال جهان است. او همان مردی است که در دوران بازی از هیچ نبردی فرار نمی‌کرد و حالا در استودیو‌های تلویزیونی با کلماتش همان نبرد‌ها را ادامه می‌دهد. شاید به همین دلیل است که هر برنامه‌ای با حضور روی کین، حتی قبل از شروع، این سؤال را در ذهن مخاطبان ایجاد می‌کند: این بار نوبت انتقاد از چه کسی است؟